kitabimdakumlarvar

Okumak zamanla sınırlı, yazmak hayal gücü ile sınırsız


2 Yorum

Haftasonu

Daha önce Bernhard Schlink okudum, tarzına alıştım. İyi bir almanca okumak için tekrar okumak istedim. Dili iyi, kelimeleri çeşitli. Aradan geçen zaman içinde Almancaya hakimiyetim arttığı için muhtemelen, bu kez ne kadar kontrollü yazdığını da fark ettim.

Aşk kontrollü, solculuk kontrollü, hapiste geçen yılların hikayesi kontrollü. Almanya’da komünistlerin işledikleri suçları ve geçen 30 yılda dünyanın başka bir yer olduğunu anlatmak için iyi bir kitap olmuş.

23 yıl hapiste kalan Jörg’ün hapisten çıkışı şerefine, ablası Jörg’ün eski dava arkdaşlarını haftasonu bir köy evine davet ediyor. Gelenlerin her biri kendi hayat kurallarını oluşturmuş. Kimi Jörg’ü hala eski davanın parçası olarak görüyor, kimi yaptıklarını kabul edemiyor, katil olduğunu hatırlatıyor, yaralamaya çalışıyor. İki günün sonunda Jörg’ün kanser hastası olduğu ve ömrü çok uzun olmayacağı için cumhurbaşkanından af dilediği ortaya çıkıyor.

Çok rahat okuduğum bir romandı. Ne çok merak ettim, ne sıkıldım. Alman komünistlerinin çok vahşi olduklarını ve cinayet işlediklerini, önemli konumlardaki kişilere suikast düzenlediklerini duymuştum. Bu kitap konu olarak bu tarz okuduğum ilk almanca romandı. Bir gün Almanya’daki  komünizmi biraz daha okuyup araştırmak isterim.

Bernhard Schlink  profesyonel bir yazar. Kurgu güzel olmuş, amma velakin hikaye hiç bir yandan fazlaya kaçmadığı için başını ağrıtmayacak şekilde yazılmış o yüzden tutku eksik. Tutku eksikliği eşittir profesyonellik, bu da eşittir itibar ve ticaret için yazılmış roman. En iyi ifade ile, adının güncel kalması ve yazma tutkusunun tatmini için yazılmış bir kitap.

 


1 Yorum

Maske

Fuminori Nakamura’nın kitabı bana İstanbul’da yaşadığım ve 30’uma yaklaştığım, hayattan ne istediğimi bilmediğim ama her şeye de karşı olduğum, kendimi bir yere ait hissedemediğim zamanı hatırlattı.

Fuminori Nakamura’nın kitaptaki kahramanı en sevdiği şeyi, ergenlik dönemindeki kız arkadaşını korumak için kendi babasını öldürüyor ve sonra hayatını bunu düşünerek, bunun ağırlığını taşıyarak geçiriyor. Üstüne üstük öldürdüğü adama çok benziyor. Kendini öldürmek istiyor, öldüremiyor. Öldürmektense paralel bir hayat kurmayı seçiyor ve bir yüz nakli ile başka biri olmaya çalışıyor. Kitaptaki olaylar günlük hayatta küçük insanların hesaplarından, dünya politikasına Irak savaşına ve silah tüccarlarının dünyayı nasıl yönettiğine kadar uzanıyor.

Okuduğum her kitabı özenle seçiyorum. Biri diğerini tekrarlamasın diye dikkat ediyorum. İşi garantiye alıp dünyaca ün yapmış yazarların kitaplarından seçimler yapıyorum ki, kitabı yarım bırakmayayım, akıcı cümlelerle zevk alarak okuyayım. Bu kitaptan da son okuduğum kitaplar kadar zevk aldım. Bu kez daha da hoşuma giden şey japon bir yazarın Irak savaşına, dünyadaki savaşlara yaklaşımını görmek oldu. Biz (apolitik olmayı seçenler) Türkiye’de oturup bu savaşların yok yere yaratılan savaşlar olduğunu düşünürken, herhangi bir politik akıma kapılmadan olana bitene bakarken yalnız değiliz. Kendini olaylardan soyutlayabilen, ekonomi bilen herkes bunu görüyor. Fuminori Nakamura kitapta silah tacirlerinin ülkelerin insanların kaderini nasıl yönettiğini kitabının konusuna yakıştırmış. Paranın ne kadar değerli veya ne kadar değersiz olduğunu ince ince anlatmış.

Babasını öldüren ve hayatında sadece babası ölmeden önceki birkaç ayda mutlu olduğuna, bir daha da aynı mutluluğa erişemeyene inanan bir adam için, paranın ne değeri var ki…her şeyi satın alabilir, yüzünü değiştirebilir, sevdiği kadını korumak için bir dolandırıcıyı ve abisini öldürebilir…Mutluluğu satın alamaz. İşlediği cinayetler hayatta bir yerde öldürmenin ve ölmenin her zaman kötü olmadığını anlatır. Gencecik bir kıza tecavüz edilmesini, uyuşturucu bağımlısı yapılmasını teşvik eden adamları öldürmek kötülük müdür? Bu adamları durdurmanın başka yolu yokken, onlar yıllarca birçok kişiyi öldürmüş, tecavüz etmiş ve artık hayattan nefret ettikleri, kendilerini kontrol edemedikleri için şiddete devam ederken, bir kişiyi öldürmek diğerlerine iyilik, dengesiz yürümüş işlerin dengeye girmesi demek. Öte yandan paraya ihtiyacı olduğu halde, vicdanen bankadaki milyonlarını kullanmayan bir kadın. Parası olan için paranın hiçbir değerinin olmaması, para isteyen için uğruna her şeyi yapacak bir meta.

Hayatın resmini çıkarmış yazar. Telif haklarının çiğnenmesinin, kaçak film, müzik, logo kullanmanın kanunsuzluğu ve yaratıcıların para kazanmasına engel olduğu için dünyayı daha kötü bir yer haline getirmesi ile, boşuna tüketim yapan politikacıların öldürülmesi suretiyle halkın huzursuzluğa sürüklenmesi, savaşlar çıkararak dünyanın kötüleştirilmesi…Hepsi çok tanıdık, çok bildik, her gün gördüğümüz şeyler. Fakat bunları bu hikayeye karakterlere dile böylesine yedirip, okunur bir eser ortaya çıkarmak meziyet. O yüzden yazar ister japon olsun, ister Amerikalı sonunda bir yazara başarıyı getiren insanlara yaklaşımı ve dünyayı tarafsız görebilmesi. O yüzden bu kitap da çok başarılı. Türkçesini internet sayfalarında göremedim. Bir gün tercüme edilirse pek güzel olur.

 

 

 


Yorum bırakın

Karanlığın Yüreği

Okuyacağımız, ufkumuzu açacak, hayat yolumuzu belirleyecek kitaplara nasıl ulaşıyoruz?

Joseph Conrad adını Yunanca hocamdan duydum. Kendisi Selanik’ten Yoseph Conrad kitaplarını yunanca olarak sipariş ettiği için ilgimi çekti, ben de Türkçelerini kendime İstanbul’dan aldım.

Karanlığın Yüreği çok kalın değil…yani 132 sayfa. Başlamam ve bitirmem arasındaki süre 24 saati bulmadı bile. Hiç tanımadığım yazar meğer George Orwell’in ve daha başka önemli yazarların kendisinden esinlendiği biriymiş…Bu kadar bilinmiş bir yazar nasıl olur da bu kadar geç ve bu kadar dolaylı bir yoldan karşıma çıkar?

Sömürgecilik, İngiliz kolonileri, yapılanların doğruluğu, yanlışlığı hiç benim meselem değil. Ben kendi memleketimin Avrupa karşıtı söylemlerine alışığım, kendi beyaz yakalılarımın ne kadar kör olduğunu görüp onları eleştirmeye alışığım.

Joseph Conrad 1924’te ölmüş. 1899’da Karanlığın Yüreği ilk kez yayımlanmış. Türkçeye (emin olmamakla birlikte) 2008’de çevrilmiş.

Benim hep eleştirdiğim şeyleri, kendim yaşaya yaşaya, yoğrula yoğrula doğruluğunu gördüğüm şeyleri Conrad 120 yıl önce söylemiş. Demek ki batı hep aynı, insanlar hep aynı.

Kitabın kahramanı Londra’dan bir buharlı gemi kaptanı olarak yola çıkıp Kongo’ya gidiyor. Kelimenin tam anlamıyla hayat ve ölüm arasında gidip geliyor. Fildişi tüccarları ile yamyamlarla uğraşıyor. Kongo’da insanların kafataslarını direklere asan adam için Londra’da methiyeler dökülüşünü çok ama çok güzel anlatıyor. Hayatını kurtarıp Lonra’ya döndükten sonra şunu söylüyor: ‘Kendimi tekrar birbirlerinden para aşırmak için, namı kötüye çıkmış yemeklerden gövdeye indirmek için, sağlığa zararlı biraları yutmak için, ehemmiyetsiz ve sersemce rüyalarını görmek için sokaklarda telaşla koşuşturan insanlara sinirleneceğim mezarsı şehirde buldum. Düşüncelerime tecavüz ediyorlardı.’ Adam bunu 1899 yazmış…Londra’da hala İngilizler yaşarken, nüfus patlamamış, her yerde fastfood ve cahil turist yokken. 

Kaç kişi romanları hissederek, yaşayarak okuyor ve söyleneni anlıyor? Ben eğer bu kitabı 2010’da okumuş olsam fikrim çok başka olurdu. Okur, güzel yazmış derdim. Ama anlatılan hikaye güzel yazmanın çok ötesinde, hayat tecrübesi ile ilgili, insanlıkla ilgili. Edebi ifadeler için, söylediklerini süslemek için uğraşmamış. Anlatılanın kendisi çok ama çok canlı. Gerçeği sadeleştirdiğini bile düşündürüyor. Çok uzun olmayan romanda sömürgeciliğin, insan dışılığın ne olduğu resmediliyor. Öyle ki sonunda içimde Osmanlı sömürgeciliğe hiç bulaşmadığı için bir memnuniyet doğdu diyebilirim. İvo Andriç ve bazı doğu Avrupa yazarlarını okumak lazım Osmanlının yaptıklarını hikayelerle öğrenmek için.

Kitapla ilgili daha detaylı bilgi isteyenlere bir kolaylık: Karanlığın Yüreği

 

 


Yorum bırakın

Gecenin Çimleri

Bu okuduğum üçüncü Modiano kitabı. Artık tarzını anladım, hikayelerine alıştım. O yüzden mi yoksa aklım dolu olduğu için mi bilmiyorum, ama okurken konsantre olamadım. Çok bölünmüş geldi. Biraz şimdide biraz geçmişte sonra yine şimdide geçen olaylar içine çekmedi beni.

Paris’i seven, orada geçirdiği tatili hatırlamak isteyen, oradaki hayata hayal kuran biri Modiano’yu okuyabilir. Her kitabında Paris sokaklarında gezer, kafelerinde boş boş takılır…

Soruyorum, bu kitaptaki hikaye aşk mıydı? Valla böyle aşk mı olur derim ben. Adam kitap boyunca sevgilisinin gerçek adını bilmiyor. Kız ne derse kabul ediyor. Sorularla üstüne gitmiyor. Kız ortadan kaybolduktan 10 – 15 yıl sonra geri dönüp ‘o zaman ne olmuştu’ diye düşünüp, kendi yazılarını okuyup, eskiden gittiği yerlerde dolanırken gerçekte olan biteni öğreniyor. Fransız romantikliği bu mu? Yok ben almayayım. 🙂 Okuduğum ama manasız bulduğum bir kitap oldu maalesef.

Modiano Nobel’i hak etmiş mi etmiş. Kendi tarzı var, kendi ifadeleri, üslubu…Başka bir yazar onun gibi yazmıyor. Eğer nobel kendine özgü olmak, kendi ülkesine eleştirel bakmak, insanlarını tanımlamak, olayları doğru betimlemek gibi kavramlar için veriliyorsa, Modiano çok doğru.

Belki bu kitabı sonbaharda okusam hissiyatım çok farklı olurdu. Her kitabın okunması için doğru bir zaman var. Bunca yıllık okuyucuyum, kitaplar konusunda nihai kararım bu. Goriot Baba’yı, Diriliş’i lise yıllarında değil de şimdi okusam kesin daha farklı hissederim. Klasikler için bir iş arkadaşımın söylediği arada sırada hak vermeden edemediğim bir söz var: ‘onları sadece okulda ödev oldukları için okurum…’ 😉

Gecenin çimleri.jpg


Yorum bırakın

Çarın Delisi

Günlük hayattan uzaklaşmak için bazen gerçekten hayatımın çok dışında, farklı şeyler okumak istiyorum. Çarın Delisi ismen farklı geldiği gibi, geçmiş Rusya’yı anlattığı, genel olarak otoriteye karşı asabiliği ve aynı zamanda bağlılığı ifade ettiği için ilgimi çekmişti. Okumaya başlayınca ancak Estonya’da geçtiğini fark ettim ve daha da memnun oldum.

Eser Çar 1. Alexsandr ile yakın arkadaş olan Baron Timotheous von Bock’un gerçek hayat hikayesinin, Timo’nun eşinin erkek kardeşi Jakob tarafından günlüklere kaydedilmesi ile ortaya çıkmış. Günlükte tutulan hikaye tarihçi Jaan Kroos tarafından kitaplaştırılmış.

Jakob Timo’nun sürgünden geri gelmesi ile yazmaya başlıyor, olayları bir geçmişten bir bugünden bahsederek anlatıyor. 1800’lerin ilk yarısında geçen hikayede, bir köylü iken almanca ve fransızca öğrenip, soylularla birlikte vakit geçiren Jakob, çoğu yerde kendini, düşüncelerini, dilini hafife alıyor. Olayların esas başlangıcı Timo’nun, Çar ile yakın arkadaşken çara her daim doğruyu söyleyeceğine dair yemin etmesine dayandırılıyor. Timo bu yemine bağlı kalmak adına, çar ve Rusya’nın yönetim şekli hakkında düşündüklerini edepsiz bir şekilde yazıp çara göndermiş, 9 yıl bir kuleye hapsedilmiş. Bu sürecin başlangıcı, esaret süresince yaşananlar ve sonrasındaki deliliğin tam olarak ne olduğunu anlama süreci hikayenin tamamı.

Estonların köylü ve Rus asilzadelerinin köleleri olarak görüldükleri bir dönemde Baron von Bock’un bir köylü kızla evlenmeye karar vermesi, bunun için kızı ve abisini eğitime göndermesi ve 2 sene sonrasında evlenmesi kendi sosyal sınıfından dışlanmasına sebep oluyor. O zamanlar için çok ilerici olan bu davranış tarzı Timo’nun deliliğinin sadece başlangıcı olarak anılıyor. Çünkü kimse gerçekten neden tutuklandığını bilmiyor. Fakat zaman içinde Jakob’un anlattıkları ile Timo’nun karakteri ortaya çıkıyor.

Okuma esnasında zaman kavramı, mesafe kavramı, rusların kafa yapısını, dönemin önemli savaşlarını bugüne kadar okuduklarımdan daha etkili olarak, gözümde canlandırarak öğrendim. Bugün araba ile 2 saat süren Tartu – Parnu arası, 2 – 3 günlük yol olarak anlatılıyor. Aile ilişkileri, konuşmalar, konuşma tarzları sansürsüz yazılmış ve eleştirilmiş. Bu açılardan okuduğum pek çok kitaptan daha değerli ve okunası bir eser çıkmış ortaya ve kitap Fransa’nın en iyi yabancı kitap ödülünü kazanmış. Hikaye baştan sonra ilginç olduğu ve olaylar birbirini sürüklediği için, biraz anlatsam, sonuna kadar yazacakmışım gibi geliyor. Okuduğum için memnun olduğum kitaplardan biri, öneririm.

 

 

Hafıza hakkında bir kitap


Yorum bırakın

Hafızanın insana yaptığı

Hafızama hep çok güvenirim. Böyle ukala bir güvenme değil. Yıllar içinde oluşmuş bir güven. Bir yere not aldığım şeyi unutmam, ayrıntılara dikkat ederim, olaylar gözümün önüne gelir, gerekince sahneyi zihnimde canlandırır bir bir anlatırım durumun nasıl gerçekleştiğini, her zaman inanarak, hep yürekten.

İki sene önce üzerime aldığım iş zamanla zihin ve tahammül kapasitemi zorlar hale geldi. Aşırı detaylı, çok fazla kişiyle iletişim halinde olduğum ve bir eksikliğin anında pek çok kişinin işini etkilediği bir durum söz konusuydu. İş yoğunluğuna sürekli değişen iş partneri, ailevi problemi olan, ısrarla ilgi çekmeye çalışan, meşgul etmeye uğraşan kişiler eklendi. Sonunda bir baktım, işin içine sıkışmışım, çıkamıyorum. Bedenim evde, tatilde ama beynim dinlenmiyor hep işte. Aslında böyle olduğunu fark ettim denemez. Zamanla, sinsice geldi. İşin stresi arttıkça kendi içime, kendi dünyama, içgüdülerime hapsoldum. İş dışında bir şey konuşamıyordum. İş yoğunlaştıkça ben kendimi rahatlatamaz, gevşeyemez oldum. Uykularım kaçtı. Belki 6 ay hiç derin uyuyamadım. Hep yorgundum. Ben ne istiyorum bilmiyordum. Ben kimdim, neyi severdim? Geleceğe yönelik plan yapamaz oldum. Hayatı Ad-Hoc yaşadık bu yüzden 1 yıl. Sonra bir gün geçmişteki olayları hatırlamaya başladım. En feci uykusuzluklarımın başlangıcı da öyle oldu. Hatırlamak istemediğim bir şeyin tekrar canlanması. Yeniden aynı şartların oluşması. İstemediğim bir şeyin tekrar olma ihtimali. Karma.

İnsan nasıl da kaçamıyor kendinden, aklındakinden. Aynı şartların oluşması bir korkuyu tetikledi, sonra tüm korkularım tetiklendi. Bütün korkularım gerçek olacak sandım. Böyle geçmişi ve geleceği düşünürken uzun süre uyuyamadım. Bir haftadan fazla süren bir uykusuzluk. Ancak yorgunluktan bitince sızacak kadar uyku, sonra yine stres, yine uykusuzluk. En sonunda kabuğuma çekildim. Zaten hiç kimseyle konuşacak halim de yoktu. Böyle kendi içime hapis yaklaşık iki ay geçti. Ondan sonra hatırlıyorum dediğim şeyleri sorgulamak istedim. Ne kadarı gerçek, korktuğum şeylere ne kadar güvenebilirim, ne kadarını doğru hatırlıyorum bilmiyordum.

Norveçli biri yazar ve gazeteci, diğeri psikiyatrist iki kız kardeşin hafıza üzerine yazdığı bir kitap buldum. Adı ‘Deniz Atının İzinde’. Kitap almanca, türkçeye çevrilme ihtimali çok uzak geliyor bana maalesef. Halbuki benim için çok bilgilendirici oldu, Türkiye’de de okurlara ulaşmasını isterdim.

Kitapta konular uygun bir sıralama ile beynin yapısından, bilim insanlarının araştırma sonuçlarından başlayıp, ölmeden önce aklımızdan geçenlerin sebebine, yanlış hatıralara, beyindeki hafıza merkezinin zamanla büyümesine, unutmaya, geçmişten gelen bilgilerle geleceği şekillendirmeye ve hafızamızla geleceğimizi bilmeye varmış.

Henry Molaison’un ilginç yaşam öyküsü ile başlamışlar beynin yapısını ve hafızayı anlatmaya. Epilepsi hastası Henry’nin tedavi maksatlı hipokampusünün alınmasından sonra sadece 20 dakikalık hafızaya sahip olması bilim için önemli bir malzeme olmuş ve hafıza ile ilgili önemli sorular yanıtlanmış. Aynı şekilde hiçbirşeyi unutmayan birinin hayatını şekillendirişi ve onun nasıl her şeyi detayıyla aklında tuttuğu da bir başka konu olmuş. İncelemelerde baskı altındayken hatırlamanın zorluğu, sakin ve keyfimiz yerindeyken kolay olduğu ispatlanmış. Filler gibi uzun yaşam beklentisi olan hayvanların hafızası daha güçlü. Bu durumda hafızası güçlü olan insanların ömrü de daha uzun oluyor. (Kaza, doğal felaket veya herhangi bir ölüm şeklinden değil, doğal ölüm için benim yorumum.) Paraşütle atlarken, hayatımızı riske attığımız bir durumda gözümüzün önüne hangi hatıralar geliyor? En mutlu olduklarımızı, en üzüldüklerimizi neye göre seçiyoruz? Bu sorunun cevabı değil, ancak insanın hayatında en belirleyici olan zaman dilimi ilk gençlik yıllarından yirmili yaşların ortasına kadar olan zamanmış ve en iyi bu dönemi hatırlarmışız. Depresif insanlara pozitif hatıralarının canlanması yararmış. Etrafındaki olayları her detayı ile kaydeden kişiler travma geçirmeye daha yatkın olurken, olayları yüzeysel gören kişiler durumu içselleştirmedikleri için travma veya depresyona geçirme ihtimalleri daha düşük oluyormuş. 22 Temmuz 2011’de Norveç’te gerçekleşen terör saldırısından kurtulan Adrian Pracon ile görüşmüşler. Adrian olayın travmasını uzun süre yaşamış, travma sonrasında huyları değişmiş, daha farklı biri olmuş. Travmayı bu saldırı ile ilgili kitabı yazarken atlatmış. Saldırı esnasında öyle olduğuna emin olduğu bir sahne aslında öyle değilmiş. Öyle olmadığını çok sonra öğrenmiş. Zihnimizin bize oynadığı oyunun ispatı olarak Adrian’ın öyküsü güzel ele alınmış.

Birleşmiş Milletlerde ve daha pek çok ülkede göz altına alınan, aslında suçsuz olan kişilerin polis baskısıyla, dış dünya ile iletişimlerinin kesilip olayın hikayesinin defalarca kendilerine anlatılmasıyla itirafa zorlandıkları pek çok vakada ortaya çıkmış. Norveçli bir genç polis tarafından kuzenini öldürdüğüne ikna edilmiş ve suçunu itiraf etmiş. Halbuki bu gencin olay yerinde DNA’sı bulunmamış bile. Hatalı yargı ancak suçu işleyen kişi kendi karısını öldürdüğü ve iki olaydaki DNA birbiri ile uyuştuğu zaman ortaya çıkmış. Hatalı kararlar, yargılar ve zihin üzerinde yapılan bu tür incelemeler neticesinde artık hafızaya dayalı itiraflara daha şüpheli yaklaşılıyormuş ve bu sebepten Birleşmiş Milletlerde mahkemelerde psikologlar bulunuyormuş. Travma geçiren, uyku eksikliği yaşayan kişilere olan, olmayan pek çok şey itiraf ettirilebilirmiş. Aynı şekilde bir olaya tanık olan kişiler de istemeden yanlış tanıklık edebilirlermiş. Olay sonrası konuşmalarda kişiler farkında olmadan birbirlerini ikna ediyorlarmış. Böylece olayı işleyenin profili bir anda başka biri olarak anlatılıyormuş. Baskı altında zihin her zaman kötü çalışırmış.

Peki hafızamızı nasıl geliştirebiliriz? Bunu ölçmek için Londra’da taksi sürücüleri üzerinde inceleme yapmışlar. Taksi sürücülüğü için eğitim alan ve henüz Londra’nın trafik haritasını zihnine kaydetmemiş şoförlerin hipokampusünün büyüklüğü eğitim öncesinde ve sonrasında karşılaştırılmış. Sınavı geçen şoförlerde hipokampusun kaydetme alanının büyüdüğünü görmüşler.

İnsanların önemli bir kısmı başarılarını ve doğru yaptıkları şeyleri hatırlarmış. Bu da kendileri ile ilgili yanlış bir resme sahip olmalarına neden olurmuş.

İnsanlarla birlikte hayvanların da hafızasından bahsedilmiş. Kuşların sakladıkları solucanların ve tohumların yerini aylar sonra bilmeleri resim hafızasına bağlanmış. İnsanlar yaşadıklarından öğrenmeselerdi hep avcı ve toplayıcı olarak kalırlardı denmiş. Bu yüzden tok bir insan ve tok bir aslan karşılaştırıldığında korkulması gereken tok insan oluyor. Kendi hayatının içine sıkışan insanların bir kütüphaneye gidip kitaplarla paralel dünyaya geçmesi, filmler izleyip başkalarının hayatlarını ve problemlerini görmesi rahatlatıyor. İnsan eğer hiçbirşeye odaklanamazsa o zaman geçmiş ve gelecek hakkında düşünmeye başlıyor. Geleceği hayal edenler geleceği oluşturuyor ve belirliyor. Birisi randevusunu hayal ederken bir başkası bir ürünün satış stratejisini hayal ediyor ve gelecek bu oluyor. Bu hayaller için hafızaya ihtiyacımız var. Rüya görmezsek, geçmişi hatırlamazsak, gelecek için ne istediğimizi bilemeyiz. Henry Molaison’un hafızasına sahip olsaydık, dünya bugüne gelmezdi.

Hep bildiğimiz şeyler değil mi bunlar? Kitap bize bildiklerimizi bir kez daha canlı örneklerle anlatıyor. Hafıza sorunu yaşamış, travma geçirmiş kişilerle röportajlar hafızamıza güvenemeyeceğimizi ispatlıyor. Benim gibi hafızasına çok güvenenler için çok güzel cevaplar içeriyor. Bizi bugün olduğumuz kişi yapan hafızamız mı? Hayır. Benim için belki en önemli cevap buydu. Kötü veya iyi hatıralarım değil, onları nasıl harmanladığım beni ben yapan. Geçmişten ders aldıysam artık gelecekte başıma geleceklerden de korkmuyorum. Bu korku ve uykusuzluk dönemi bir karmanın açığa çıkmasıydı. Bitti.

*The Guardian yazarlarla röportaj yapmış. Linki şurada: Hafızana Asla Güvenme

Yeni Kitaplar

2 Yorum

Bugün doya doya kitap seçtim. Bir saatten fazla kitapçıda vakit geçirdikten sonra bir de baktım ki, hep dünya edebiyatından seçmişim. Genel olarak tercihim de dünya edebiyatından okumak oluyor. Türk yazarlardan popüler olanları okuyamıyorum.

Bu defaki alışverişimde olabildiğince hiç okumadığım yazarları raflarda görmeye çalıştım. Paul Auster hep gözüme çarpar, Murakami hep merak uyandırır kitap seçerken. Bu kez Josef Konrad, Bukowski, Burgess, Umberto Eco aldım. Bazı yazarların hemen hemen her kitabını okurken Umberto Eco’yu bunca yıl nasıl okumadım? Adı o kadar tanıdık geliyor ki, okudum sanıyorum Eco’yu, ama hayır. Sadece yazarlık tecrübesi ile ilgili yorumlarını paylaştığı bir kitabın yarısını okudum.

Bir baktım, Burgess ve Borges isimlerinin ikisi de benim için aynı derecede ‘bilinmez’. Eh artık bileyim dedim. Albert Camus ile biraz daha haşır neşir olayım istedim, Yunan halkının hikayelerine biraz daha yakından göz atayım dedim. Milan Kundera’yı sırf gönlüme şenlik olsun diye aldım. Tatar Çölü’nü okuyup, biraz batıdan uzaklaşırım diye düşündüm. Çarın Delisi’nden yakın zamanda okuduğum başka bir kitapta bahsedilmişti, görmüşken kaçırmadım. Milena’ya Mektuplar’ı da yine kişisel tatminim için seçtim.

Uzun zamandır bir romanın içinde kaybolma, zamanı unutma tatminini yaşamadım. Bu defa tutkuyla bağlanacağım yeni yazarı bulacağım umarım.

Bugüne kadarki en birinci tutkum Paul Auster. Ona verdiğim değeri Marquez izler. Bu ikisinde bulduğum, kitabı elinden bırakamama tadını arıyorum. İşte yeni kitaplarım:

31,33,344,354.841614

Albert Camus

DSC_0034.jpg

Nikos Kazancakis

DSC_0032.jpg

Milan Kundera

DSC_0030.jpg

Jaan Kross

DSC_0028.jpg

Albert Camus

DSC_0025.jpg

Joseph Conrad

DSC_0023.jpg

Anthony Burgess

DSC_0021.jpg

Dino Buzzati

DSC_0019.jpg

Charles Bukowski

DSC_0017.jpg

Franz Kafka

DSC_0015.jpg

Joseph Conrad

DSC_0013.jpg

H.D.F. Kitto

34,35,334,346.767029

Louis de Bernieres

47,32,357,359.604858

Umberto Eco

 

This gallery contains 0 photos


Yorum bırakın

Zemberekkuşu’nun Güncesi

Dünyanın zembereğini kurmak kimin işi…

Dünyanın zembereği zaten kurulmuş, hayatımızda olma ihtimali olan şeyler zaten çok önceden belirlenmiş. Biz sanıyoruz ki, elimizden bir şey gelir ve değiştirebiliriz.

Doğruyu söylemesi, ‘ben’ değiştirebileceğimi sanıyordum. Değiştirebilirim, başıma gelecekleri kontrol edebilirim sanıyordum. Ama edemem. Bilmiyorum ki, hangi adımı atarsam arkasından ne gelecek. Hayatımı satranç oynar gibi oynayamam. Kuralları belli olsa da sınırları belli değil. Satrançta iki kişisin ya hayatta…Zemberekkuşu’nu okuduğum süre içinde başıma gelecekleri bilsem okumazdım. 724 sayfa dile kolay.

İşini keyfe keder bırakmış, hayatını tek düze yaşayan bir adamın hikayesini okurken, kendimi birden onun hayatını yaşarken buldum. Okuyorum, anlıyorum, hissediyorum, yaşıyorum. İşini bırakıyor, kedi evden kaçıyor, karısı evi terk ediyor, hayatına falcılar giriyor, para kazanmak için doğa üstü güçler kullanıyor, bu dünya ile öbür dünya arasında gidip geliyor. Boyut değiştiriyor, rüyalarının anlamını bulmaya, kendi yolunu bulmaya çalışıyor. O sonunda düze çıkıyor, ben de ‘evet hayat bu’ diyorum.

Hayatta olan, olma olasılığı olan şeyleri hep korku ile karşılamaya, tedbirli olmaya, dikkatli olmaya alışmışım. Kontrolümü kaybedersem biterim. Sanıyorum… Öyle sanıyorum. Öyle sanırken bir bakıyorum ki, ben mükemmeliyetçiymişim. Sanki mükemmel olmak mümkün, mükemmeli beklemek doğruymuş gibi.

Kitap, okuma sürecim boyunca hayatımla paralel seyretti…Adam bunalımdaydı, bunalıma girdim. Kuyunun dibine indi, orda bekleyip kendini bulmaya çalıştı, ben kendimi doğa gezisine verdim, ancak bir mağarada yarım saat geçirdim kendime geldim, ben oldum yeniden. Öbür dünyaya gitti, rüyalar gördü, ben rüyamı gerçeğimi karıştırdım.

Her kitapta böyle olmuyor, her yazar böyle hayatı yazamıyor. Kıyaslamak gerekirse, Sahilde Kafka’ya göre okuması çok daha kolaydı, dili daha kolaydı. Benim yazdıklarına yakın eş zamanlı olaylar yaşamam tesadüfün ötesinde. İnandığın, düşündüğün enerjiyi çekersin dedikleri gibi bir duruma bağlanacak karmaşıklıkta aylarca süren bir kabus. Kitabı okudukça, adamın hikayesi çözüldükçe benim uykusuzluklarımın geçmesi masaldı. Okumanın üzerimdeki etkisini bilmiyormuşum. Okudukça düşüncelerimi toparladığımı, ayaklarımın yere bastığını bilmiyormuşum. Bana söylenenlerden ne kadar etkilendiğimi, kendi inançlarımı unuttuğumu bilmiyormuşum…Öyle yani ben kendimi tanımıyormuşum neredeyse. Sevdiklerine ölesiye bağlı, sevmediklerinden korkup onlara karşı tedbirler alan bir insanmışım ve sadece okumak beni dinlendiriyormuş.

Murakami hak etmiş mi ününü, etmiş. Bu okuduğum 3. kitabı. Adamın olayı sadece hayal gücü değil, sadece yazma yeteneği değil. İçinde bilgelik var, hayat tecrübesi var, olağanüstü bir gözlem gücü ve insanlık var. İnsanız. Tembel olabiliriz. İşsiz olabiliriz. Hayata baştan başlayabiliriz. Kendime hiç izin vermediğim konular. Ama hayat bu. Eğer bilmiyorsak, öğrenmek için okuyoruz. Sonra bir gün geliyor, onu yaşıyoruz.

 


Yorum bırakın

Merdivenlerdeki Kadın

Tam Türkçeye tercüme edilmemiş kitapları Türkçe bir edebiyat bloğunda anlatmanın manası yok, artık almanca yazayım diyordum ki, Merdivenlerdeki Kadın’ın 2016’da Türkçe olarak Doğan Kitap tarafından yayınlandığını gördüm.

Merdivenlerdeki Kadın, Bernhard Schlink’ten, dünyaca ünlenmiş Okuyucu’nun yazarından yeni sayılabilecek bir kitap. Mannheim’daki kitapçıda Bernhard Schlink’in kitapları göz önünde yerlere konuyor. Belki de beni Diogenes Yayınevi’nin beyaz kapaklı kitapları çektiği için bana göz önünde geliyordur diyeceğim ama değil. Okuyucu Amerika’da satış listelerinde ilk 30’a giren ilk alman kitabıymış. Aldığı ödüller de cabası. Bernhard Schlink kendi halinde görünmekle beraber, başarılı hikayeler çıkaran bir adam. Hukuk geçmişi olan ve yıllarca yargıçlık yapan Schlink’in her kelimesi yerinde ve ölçülü. Okumayı seven biri konusuna bakmadan herhangi bir kitabını alıp rahatlıkla kitapçıdan çıkabilir, pişman da olmaz. Aynı zamanda dilinin de çok anlaşılabilir ve sade olduğunu düşünüyorum (ki bu edebiyatçılar arasında bazen mumla aranan bir özellik oluyor).

Merdivenlerdeki Kadın’ı bir yıl kadar önce almıştım. Kafam rahat olan bir zamanda keyif için okumak üzere bekletiyordum. Çok da iyi yapmışım. Paul Auster’ın bitmeyen 4321’inden sonra okunması kolay geldi. Üstelik uygulamada yaşlı erkeklerin ağzından anlatılan hikayeleri okumakta zorlanıp, genelde okumaktan vazgeçmeme rağmen.

Merdivendeki Kadın’da hikaye çok basit bir düzlemde kurulmuş. Bir tablo, resmi yapılan kadın, ressam, ressamı yaptıran adam ve avukat. Erkeklerin üçünün de kadına aşık olmaları veya aşık olduklarını sanmaları ama aslında kendilerini kadın üzerinde gerçekleştirmekten, onu hevesleri için kullanmaktan öte geçmemeleri… Yıllar sonra tekrar karşılaşan insanların 70 yaşında olmalarına rağmen ilişkilerindeki tavırlarının, kadına karşı tutumlarının aynı olması ve aslında hiç bir şeyin değişmemesi, yokluklarının varlıklarından iyi olması…

Hikaye böyle basit olmasına rağmen, olayın Avustralya’da geçmesi, içinde 70 yaşında bir avukatın bilgeliğini taşıyan, hayatın anlamına dair anlatımların olması stressiz bir okuma sağlıyor.

Hayatta neleri riske ederiz, neye başarı deriz, ne zaman mutlu olduğumuzu düşünürüz? Bu sorular tek sırada sorulduğunda çok sıkıcı gelebilir, bunu mu okuyacağım denebilir belki. Ama bunlar okuma esnasında olayların içinde, yaşanmışlıklarla, farkına varmalarla zorlamadan geliyor. Hayatın anlamını sorgulatmıyor. O yüzden hiç de sıkıcı olmuyor. 244 sayfayı çok kısa sürede bitirdim. Sanırım 12 gün içinde parça parça okudum, öyle çok da vakit ayırmadan, bir baktım sona gelmişim.

Kitabı incelemek için şuraya bir tık  ->  Kitap Yurdu

DSC_0120.JPG


Yorum bırakın >

Antikacı vitrini.

Bir bakışta mutluluk veriyor, filmleri hatırlatıyor.

Antikacılar filmlere hep benzer şekilde dahil edilir: araştırmacı kişinin çok özel, az sayıda basılmış bir kitabı bulması gerekiyordur. Bunun için antika kitapçıları gezer. Eline geçen bir kitabın içinden hazine haritası çıkar. Harita gizlice kitabın arasından alınır, saklanır, haritacılıktan anlayan tanıdıklara gösterilir, haritanın sırrı çözülmeye çalışılır. Bu arada birinin hazine haritası bulduğunu duyan mafya, hırsız çetesi, yan kesici, aç gözlü akraba hazinenin peşine düşer. Haritanın sırrı çözülür ve hazineye en önce ulaşmak için mücadele başlar… Biraz Karayip Korsanları biraz Salak Milyoner, azıcık da sihir katarsak Harry Potter.

Okumaya devam et


Yorum bırakın

Karanlıktan Sonra

Karanlıktan Sonra, Mayıs 2017’de Türkçe olarak Doğan Kitap tarafından ilk baskısı çıkan bir Haruki Murakami eseri. Japonca olarak ilk basım tarihi ise 2004.

Murakami benim bugüne kadar çok ısınamadığım bir yazardı. Sebebi öncelikle Sahilde Kafka’daki oedipus kompleksi, sürekli bir kafa karışıklığı halini yansıtması ve bu duygu karmaşasının bir yerden sonra beni zorlamasıdır. Buna rağmen ününe saygı duyup bir kez daha şans vermek istedim. Bu kitaptan sonra da Murakami’ye daha çok zaman ayıracağım gibi görünüyor.

Karanlıktan Sonra kısmen düz ve acısız. Betimlemelerle, aşırı duygusallıkla boğulmamış, okur rahat bırakılmış. Sakin sakin Japonya’da sokakta bir gecenin nasıl geçebileceği anlatılmış. 24 saat açık 7/Eleven dükkanları, gece rahat rahat dışarıda dolaşanlar, işinden geç saatte çıkanlar, Tokyo’nun mahalleleri… Başka bir ülkeye ufak bir yolculuk, yeme alışkanlığından, insanların birbirlerine duydukları veya duyamadıkları yakınlıklara kadar. Hepsi bir genç kızın ablası için endişeler taşıdığı dönemde bir geceyi sokakta nasıl geçirdiğini anlatan hikayenin içine yerleştirilmiş.

Farklı olarak, bu kitapta rahat anlatımın içinde nihayet Murakami’nin başka bir yüzü daha görünüyor. Murakami, sadece kendi yarattığı amerikanvari japonları anlatmıyor, tüm toplumlarda geçerli olan bir karakter gelişimini de tanıyor ve aktarabiliyor. Kitaba konu olan iki kız kardeş birbirine taban tabana zıt karakterlere sahip ve Murakami bunu yavaş yavaş konuyu geliştirerek yeri geldiğinde sebepleri ile aktarıyor. Ben okur olarak, kendimi bulduğum satırlarda kitaptan tatmin olduğumu hissettim.

Genel olarak bakarsak, Karanlıktan Sonra için mutlaka okunmalı diyemem, ama neden okunmasın? Eğer rahat bir hafta sonu, kafa yormadan gündelik hayattan uzaklaştıracak bir kitap istiyorsanız, eh çok da kalın olmasın mümkünse diyorsanız, 180 sayfa bir hafta sonunda rahatlıkla okunabilir. Bu kitap yağmurlu kış aylarına daha çok yakışır.


Yorum bırakın

Delirmemek elde değil

Stefan Zweig, alman olmayan bir ‘almanca konuşan’. Viyana doğumlu bir Avusturyalı.  Ülkesini çok seven, orada yapılan ve yaşananlardan utanan, almanlara doğal olarak karşı olan bir aydın. İkinci Dünya Savaşı başlamadan önce, toplumdaki değişikliklerden rahatsız olup önce Birleşmiş Milletler’e, oradan da Brezilya’ya göç etmiş bir Yahudi. Bugün beyin göçü toplayan Almanya’da o zamanlar Zweig’ın değerleri kabul görmüyor. Nitelikli bir yahudi olması kötü ve çok tehlikeli. Savaş başlamadan önceki dönemde toplumdaki değişikliklerden etkilenen Zweig kendisine yönelik direkt bir saldırıya mağruz kalmadan çok önce ayrılıyor Avrupadan, fakat gittiği yerde benlik savaşı vermeye devam ediyor. Çünkü olanları kabul edemiyor. Sevdiği ülkesinden, vatanım dediği yerden savaş süresince gelen haberlerle kahroluyor, en nihayetinde dünyanın gidişatından dolayı yaşadığı umutsuzluktan dolayı savaşın bittiğini görmeden sevgilisi ile birlikte intihar ediyor.

Satranç, Zweig’ın en bilinen eseri. Edebiyata dair paylaşım yapan sosyal medya hesaplarında da en çok fotoğrafı paylaşılan kitaplardan biri. Bu yüzden çoğu zaman Zweig’ı tanımayanlar da Satranç’ı duymuş olabiliyorlar. Bu kitabı bu kadar ünlü yapan ise yazarın yaratıcılığı. Yoksa ikinci dünya savaşını anlatan çok kitap var. Okurken yine dili doğru konuşan olunca edebiyatın ne kadar tatmin edici olduğu fark ediliyor. Zweig da zaten dünya edebiyatına kazandırdığı eserleri ile hiç bir zaman yeterlilik bakımından sorgulanmıyor. Saygınlığı yıllar geçse de değişmiyor.

Satranç’ta Zweig savaşın deli saçmalığını, insanları delirten durumlarını anlatmak için güzel bir senaryo kurmuş. Aslında pek nitelikli olmayan, düşünsel becerileri gelişmemiş bir köylü, oyunun stratejilerini iyi öğrendiği için dünya satranç şampiyonu olmuş, namı almış yürümüş. Kaba, konuşmasını bilmeyen adam satranç tutkunlarını peşinden koşturur hale gelmiş. Bu adamın kimi simgelediğini çok düşünmeye gerek yok. Hitler akla geliyor hemen. Hikayede uzun yol yapan bir gemide dünya satranç şampiyonu ile ‘ya kazanırsam’ umuduyla, ne pahasına olursa olsun bir el oynamak isteyip, yenilmeye razı gelemeyen zenginler bir araya geliyorlar ve hep kaybediyorlar. Bir süre sonra satranç tutkunları arasında aniden beliren yaşlı bir adam, oyunculara önerdiği hamlelerle dünya şampiyonunu zorlamaya başlıyor. Oyunlar daha uzun sürüyor, hatta Satranç şampiyonunun kaybettiği de oluyor. Satranç’ı esas ‘yaratıcı’ yapan mevzu ise yaşlı adamın satranç oyunu ile olan hikayesi. O’nun yıllar önce gestapolar tarafından ‘nitelikli’ ve ‘çok tehlikeli’ bir esir olarak boş bir odaya aylarca kapatılarak toplumdan tecrit edilmesi, burada kendi kendine satranç oynarken en nihayetinde delirmesi… Bu delirme işte o dönemdeki aydınların köşeye sıkışmışlıkları, çıkmazda oluşları, ellerinden hiçbirşeyin gelmemesi ve en nihayetinde dışarıdan bir desteğe ihtiyaç duymalarını anlatıyor. Zweig savaşın bittiğini görememiş ama aslında ‘dışarıdan biri DUR! demeden’ oyunun bitmeyeceğini öngörebilmiş. Bu yüzden Zweig’da bir aydın öngörüsü, başkalarının acılarından üzüntü duyan hassas bir ruh bulunduğunu ve içinde bulunduğu şartları ince bir zeka, güzel bir dille anlatma yeteneği taşıdığını görmemek mümkün değil. Satırlar sadece anlatılan hikaye ile değil, cümlelerin akışı ile de büyülüyor. Yıllar süren savaş, insanların çektiği acı hepi topu 80 ila 100 sayfa kadar süren bir hikayede anlatılıyor. Kitap bittiğinde ne eksik ne fazla denebiliyor, sadece yüreğe bir tutam Stefan Zweig hayranlığı düşüyor.

Eğer Zweig intihar etmeseydi, savaşın bitişini görüp, Yahudilerin tüm güçleri ile almanları utandırmak, kendilerini dünyaya kabul ettirmek için kitaplar yazdıkları, filmler çektikleri bir dönemde yaşasaydı o zaman yorumum bambaşka olurdu. Kıyaslayacak olursak, Anne Frank’ın hatıra defteri de savaş sonrasında savaşı anlamak, insanların hislerini geriden takip edebilmek için bir kaynak ve değerli. Ancak kitabın ne kadar ticari değerlendirildiğini [Amsterdam’da müzeye çevirilen ev, film ve bugüne kadar pek çok dile çevrilip binlerce baskısı yapılan kitap], yahudi sempatisi yaratmak, duygu sömürüsü yapmak maksatlı kullanıldığını görünce asla okuyasım gelmiyor. Bizim gibi olaya dışarıdan bakanlar için ikinci dünya savaşındaki akıl bulanıklığını anlamak maksadıyla okunacak en kullanışlı kitaplardan biri olarak değerlendiriyorum Satranç’ı. Okurken edebiyatın, güzel konuşulan dilin, parlak zekanın verdiği zevkin yanı sıra, olayları belli bir maksat gütmeksizin, dönemi kendi bakış açısından yansıtmak için yazdığını hissetmek mümkün. Genel olarak bakıldığında psikolojik kitapları ile, bireysel olarak tanımadığımız, konuşmadan bilemeyeceğimiz, bazen de hissedip nereden geldiğini bilemediğimiz duygulara dolaylı açıdan ayna tutmayı başaran bir yazar Zweig. Bu nedenle de edebiyatçılar arasında haklı bir yere sahip.


Yorum bırakın

Hırsız

Hırsız için roman yazılır mı? Yazılabilir, ama bir italyan, ispanyol, ne bileyim bir amerikalı yazsa daha normal gelirdi. Oraların mafya hikayelerini okumaya alışkınız. İlk gördüğümde bu yüzden ilginç geldi bir japonun hırsızlıkla ilgili yazması. Haberlerde metroda kaybedilen cüzdan, kuruşuna dokunulmadan bulunuyor diye okuyoruz. 2015’te tek bir cinayetin dahi işlenmediği bir ülkeden bahsediyoruz. Neden Hırsız için bir roman yazmış bu adam? Bu düşüncelerle ve yeniden aslında bilinen ama benim henüz keşfetmediğim bir yazara ulaşmanın zevkiyle aldım kitabı. Kitabın arkasında da Die Welt’ten alıntı bir değerlendirme vardı. Değerlendirmenin tamamı şurada Die Welt . Önce kitabı okudum, sonra yoruma baktım ama okumaya dayanamadım, çünkü çok övmüşler (!).

Kitap klasik denebilecek yan kesicilik hikayeleri ile başlıyor. Yan kesici ama fakirlerden veya günlük kıyafetlerle dolaşanlardan değil, varlıklılardan çalıyor. Kendisi de bir yan kesici gibi giyinmiyor. Herkes gibi giyiniyor, bir iş kıyafeti var. Çarptığı kişinin parasını ve değerli ne varsa alıp, cüzdanı sahibine geri gönderiyor. Mafya tarafından mafyaya çalışmak için zorlanıyor. Daha doğrusu mafyanın beklemesi gerekiyor, adamı tehdit edecek birşey eline geçene kadar. Kaybedecek hiç bir şeyi olmayan Hırsız’ı tehdit edecek bir şey bulamadıkça iletişime geçmiyor. Ancak annesi tarafından hırsızlığa zorlanan bir çocuk bizim hırsızın hayatına girdiğinde mafyanın da eline bir şey geçmiş oluyor. Böylece de esas hikaye ile birlikte Hırsız’ı tanımaya başlıyoruz.

Okurken hırsıza kızgınlık duymamakla beraber, şefkat de duymanızı sağlamıyor yazar. Hırsızlık rutin bir iş, başkasının cüzdanına ulaşma anında yayılan sıcak bir his, tehlike, adrenalin ve bu bir zevk. Bu anlarda yaşıyor -yaşadığını hissediyor- hırsız. İsmi yok. Okudukça merak ediyorsunuz, şimdi ne gelecek, ne olacak diye ve böyle merak ederken de aslında kitabın neredeyse sonuna gelmiş oluyorsunuz. Başkasından en sevdiği şeyi almanın zevkiyle mutlu olan bir adam ve öteki kötüler, kötü olmak için kötü olanlar, başkalarının hayatında söz sahibi olmak için çaba sarf edip bundan zevk alanlar hepsi bir araya toplanıyor.

Aslında bu noktada sadece klişe laflar geliyor dilime, adamın kendisini, amaçsız yaşadığını anlatmak için. Çocukluğunda başlamış hırsızlığa. Onun olmayan ve olamayacak şeyleri başkasından sırf zevk için çalmış, çalmış ki diğerinin mutluluğu kursağında kalsın, halbuki kendisi için bir değeri yok, hırsızlık yaparken de aslında paraya ihtiyacı yok. Bu açıdan bakınca Fuminori Nakamura evrensel bir kitap yazmış oluyor ve eseri Avrupa’da bu kadar övgü alarak okunuyor. Bireyin hikayesinden genel soruna uzanmak, olayları kendi hislerini katmadan, yalın anlatmak az rastlanan bir nitelik. Kitabı alırken Japonlara özgü olayların, kültüre ait bir şeylerin eleştirilmesini beklerdim. Dünyaya açılan yazarlarda genel olarak gördüğüm bu. Kim kendi halkını geleneğini eleştiriyorsa dünyada değer görüyor. Bu konuda Nakamura beni şaşırttı. Hırsızı anlatıyor, mafyayı, gece kulüplerindeki bataklığı anlatıyor, ama tiksinmiyor, aşağılamıyor, küçük görmüyor, değiştirmeye çalışacak bir söylemde de bulunmuyor.

Sonuna kadar merakla, keyifle okunan bir kitap. Tüyler ürpertici bir gerilim değil bu linkte anlatıldığı gibi. Dünyaca ünlü diğer japon yazarlardan farklı olarak bugünü konuşuyor, şimdiki zaman edebiyatı yapıyor. Bu yüzden de yormuyor. Haruki Murakami’nin Sahilde Kafka’sını okurken fenalık gelmişti, oedipus kompleksinden ve sürekli söylemek istediğini söylemeyip ağzında gevelemesinden. Yukio Mişima’nın ölüme olan aşkı, her kitapta ölüp yeniden doğması da ‘hafif’ bunalım yaratıyordu. Japon edebiyatına, günlük hayatına merak salıp, kalın kitaplar okumak istemeyenler için ideal bir başlangıç olabilir Hırsız. Türkçesi Doğan Kitap tarafından basılmış. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim.


Yorum bırakın

Zorba

Hangi ülkeye, kültüre merak salarsam, o ülkenin yazarlarını okuyorum. Japonların o minimalist, içe kapalı, olaylara büyük anlamlar veren tarzı benim hayatımı da etkiledi. Kendimde de, çevremde de mükemmeli aradım. Okuduğum japon romanları okuma esnasında memnun etse de, onlardan edindiğim fikirleri kendi hayatımda da doğru kabul etmek beni zorladı. Şimdi evde olan Fuminori Nakamura’nın kitabını elime almaya çekiniyorum.

Biraz Yunanistan’a yöneldim bu yıl. Önce Corelli’nin Mandolini, şimdi Zorba. Birbirinden iki farklı, iki yaşama sevinci dolu roman. Üstelik öyle çok iç ferahlatıcı şeyler de anlatmıyorlar. Buna rağmen, hayatı kolaya almayı, kendine yük etmemeyi, tatlı hayatı görebiliyor insan.

Zorba’yı okumaya ilk başladığımda böyle sakız gibi uzayacak, buram buram ve bıktırana kadar ‘hayat güzel ye iç eğlen dostum’ mesajı verecek bir roman sandım. Öyle çıkmadı. Başladım ve hiç takılmadan sayfalarca okudum her elime aldığımda. Ne konu bölündü, ne kelime, cümle kopuklukları oldu, aktım gittim romanla birlikte. Kitabı bitirince Nikos Kazancakis’in zamanında neden tepki çektiğini anladım. Neden nobel ödülü aldığını da anladım. Tarihi olayları, çalışma şartlarını, aşkı, kadınları, inanç konularının hepsini öyle güzel öyle güzel eleştirmiş ki Zorbayı ve kağıt faresini anlatırken. Bundan 10 sene önce okusam verdiği mesajları anlamazdım dedim kendi kendime. Örneğin hayvan sömürüsü ve emek sömürüsü şu 10 senede yaşadıklarımla aklımı meşgul etti. Öncesinde bir ‘cahilcik’mişim. Biraz detay vermek gerekirse; Kazancakis bir yemek sofrasını anlatırken, bir domuzun yumurtalarını hayvan canlıyken kestiklerini, sonra hayvan yanlarında dolaşırken onun yumurtasını keyifle yediklerini anlatıyor. Bu sahne öyle bir şey ki…Bugün toplumda vejetaryen, vegan insan sayısı bu kadar artmışken bile her okuyana dokunmayabilecek bir şey. En nihayetinde bizler de kurban bayramında sabah başını okşadığımız koyunu, kestirip, iki saat sonra kavurmasını yiyoruz. 1950’lerde Kazancakis’in mesajını kim ne kadar nasıl anlasın? O zamanın insanları daha aptal değillerdi, nobel ödülü verenler de ne yaptıklarını biliyorlardı evet, fakat bu kitap halkın onayını alamamıştı. Okunmaya kesinlikle değer. Merak edenler filmini izliyim derse, ben derim ki, izleme. Kitabı oku. Kazancakis’in o anlatımı, dinle, kadınlarla, erkeklerle dalga geçişi filmle anlatılamaz.

dsc_0392334659083896669662.jpg


Yorum bırakın

Yüzbaşı Corelli’nin Mandolini

Yüzbaşı Corelli’nin Mandolini’ni okuduğumu söyleyince filmini izlemiş olanlar hemen ‘filmi var, okumaya ne gerek var’ tarzında tepki gösterdiler. Filmi izlemedim ve kitabı okumayı tercih ettim. 648 sayfa olduğunu görerek, bilerek. Aralık ayındaki tatilim ve Ocak ayının ilk günleri böylece kışın kasveti olmadan geçti. Kaç yerinde durup güldüm bilmiyorum. Yunanistan ve Kefalonya hakkında çok şey öğrendim. Filmi izlesem böyle sindiremezdim ikinci dünya savaşı sırasındaki olayları, yunanların neler yaşadığı tarihi ile aklıma kazınmazdı. Başından sonuna akıcı, hayat dolu olan roman dünyaya Yunanlıları ve İtalyanları sevdirmek için yazılmış sanki.

Bugün de dünya politikasında yunanların İngilizler tarafından korunmasının uzun bir geçmişi var. En büyük sebep tabii Türkiye’ye karşı her zaman kullanılmaları. Bu yüzden okurken çok yerde tereddüte düştüm. Benim tecrübem yunanların türkleri kötü gördüğünü söylemiyor. Türklere daha çok sevgi, ortak kültür, ortak geçmiş dolayısı ile sempati duyarken, büyük Avrupa devletlerine karşı ezilmişlik duygusu benim gördüğüm. Avrupa’nın tatil ülkesi, ciddiye alınmayan ama sevilen çocuk Yunanistan.

Yazarın Gelibolu cephesini anlatan ‘Kanatsız Kuşlar’ isimli bir kitabı da var. O kitabı da okuduğum gün, yazar hakkında bir yorumda bulunabileceğim. Şuanda sadece profesyonel bir yazar olarak görüyorum, anlatırken kendi duygularını karıştırdığı izlenimine kapılmadan kendimi kaptırarak okudum.


Yorum bırakın

Yapı Kredi Yayınları – Beyoğlu

İstanbul’a gelip de arkadaşlarıma İstiklal’de bir yürüycem deyince, verdikleri klasik tepki şu: ‘üzülürsün’. İki sene evvel bir kez hazırlıksız olarak gittim İstiklal’e. Gider, eski günleri anar gelirim diyordum ama etrafta arapları, arapça tabelaları, değişen insan profilini görünce önce içim ağladı, sonra gözlerim doldu.

Yanımda bir arkadaşım yoksa, birini bekliyorsam mutlaka YKY’nin Galatasaray Lisesi yanındaki dükkanına girer, yeni kitaplar seçer(d)im. Bu defa YKY’nin yenilenmiş dükkanına girdim. Kitapçıdaki düzeni, ışıklandırmayı görünce sevindim. Nihayet, her kitabın göründüğü, atmosferi ile insanı çeken bir kitapçısı olmuş İstiklal’in.

Girişte sağ taraf Orhan Pamuk’un, sol taraf Sabahattin Ali’nin olmuş. Belli başlı türk yazarlardan sonra Alman, Fransız, İngiliz, Amerikan edebiyatının belli başlı yazarlarına gelmiş sıra. Bu şekilde bakınca, okumayı sevenlerin gelip araştırma yapıp yeni eserler bulacağı bir kitapçıdan ziyade, okumayanlara okumayı sevdirecek eserler yerleştirilmiş.  En iyiler kitabevi olmuş. Satış konusunda risk almamışlar. Kitapların konumu ve yerleşimi içeriye girip hızlıca çıkmaya müsait. Yürürken engellenmiyorsunuz, rafları karıştırmanız gerekmiyor. İkinci katta raf önü alan dar olduğu için, kitapların önünde karşılaşan iki kişiden birinin diğerine yer vermesi gerekiyor, küçük bir alanda dipdibe duran iki kişinin birbirini rahatsız etme ihtimali yok. Raflarda çok kalın kitaplar görmedim. Roman, deneme, hikaye, şiir, karikatür, çocuk kitabı…Gerçekten her alandan seçme eserlere yer verilmiş. Herhangi bir şey okumak ve hayal kırıklığına uğramak istemeyen kimse gidip rahatça buradan kitap seçebilir. Ben dün kitaplarımı aldım ama gereğinden fazla kalmak istemedim içeride. Halbuki geçen gün D&R’da kitap dolu bir rafın önüne oturup uzun uzun kitapları karıştırıp seçmiştim.

Klasik bir kitapçıdan öte bir kitap satış üssü olarak gördüğüm bu yeni yapıda beni mutlu eden şey kitapçının güzel fotoğraflanabilmesi oldu. Instagramda, pinterestte güzel çekilen fotoğraflar paylaşılıp; ‘İstanbul’un böyle bir kitapçısı var’ denebilir. Hepsi bu kadar.