kitabimdakumlarvar

Okumak zamanla sınırlı, yazmak hayal gücü ile sınırsız


Yorum bırakın

Gecenin Çimleri

Bu okuduğum üçüncü Modiano kitabı. Artık tarzını anladım, hikayelerine alıştım. O yüzden mi yoksa aklım dolu olduğu için mi bilmiyorum, ama okurken konsantre olamadım. Çok bölünmüş geldi. Biraz şimdide biraz geçmişte sonra yine şimdide geçen olaylar içine çekmedi beni.

Paris’i seven, orada geçirdiği tatili hatırlamak isteyen, oradaki hayata hayal kuran biri Modiano’yu okuyabilir. Her kitabında Paris sokaklarında gezer, kafelerinde boş boş takılır…

Soruyorum, bu kitaptaki hikaye aşk mıydı? Valla böyle aşk mı olur derim ben. Adam kitap boyunca sevgilisinin gerçek adını bilmiyor. Kız ne derse kabul ediyor. Sorularla üstüne gitmiyor. Kız ortadan kaybolduktan 10 – 15 yıl sonra geri dönüp ‘o zaman ne olmuştu’ diye düşünüp, kendi yazılarını okuyup, eskiden gittiği yerlerde dolanırken gerçekte olan biteni öğreniyor. Fransız romantikliği bu mu? Yok ben almayayım. 🙂 Okuduğum ama manasız bulduğum bir kitap oldu maalesef.

Modiano Nobel’i hak etmiş mi etmiş. Kendi tarzı var, kendi ifadeleri, üslubu…Başka bir yazar onun gibi yazmıyor. Eğer nobel kendine özgü olmak, kendi ülkesine eleştirel bakmak, insanlarını tanımlamak, olayları doğru betimlemek gibi kavramlar için veriliyorsa, Modiano çok doğru.

Belki bu kitabı sonbaharda okusam hissiyatım çok farklı olurdu. Her kitabın okunması için doğru bir zaman var. Bunca yıllık okuyucuyum, kitaplar konusunda nihai kararım bu. Goriot Baba’yı, Diriliş’i lise yıllarında değil de şimdi okusam kesin daha farklı hissederim. Klasikler için bir iş arkadaşımın söylediği arada sırada hak vermeden edemediğim bir söz var: ‘onları sadece okulda ödev oldukları için okurum…’ 😉

Gecenin çimleri.jpg


Yorum bırakın

Im Cafe der verlorenen Jugend/ Kayıp Gençliğin Cafe’sinde

‘Manchmal erinnern wir uns gewisse Episoden in unserem Leben und brauchen Beweise, um ganz sicher zu sePain, dass wir nicht geträumt haben.’
‘Bazen hayatımızın belirli dönemlerini hatırlarız ve ispata ihtiyaç duyarız, rüya görmediğimizden tam olarak emin olmak için.’

Patrick Modiano’nun 2007 yılında yayımlanan eseri bu yıl başında kitapçıda karşıma çıktı. Rafların arasında dolaşırken gözüme rafa yapıştırılan ‘nobel ödüllü’ notu çarptı. Kitapçının arka tarafında, çok satanlardan oldukça uzak bir yere yerleştirilmişti Modiano’nun eserleri. Türkiye’de kitapçılarda depoda duruyormuş Modiano’nun eserleri, çok çok az satıyormuş çünkü, Nobel Ödülü alınca yeniden raflarda yerlerini bulmuşlar.

Ben, 2014 nobel ödülleri açıklandığı zaman araştırmak üzere adını not almıştım ama unutmuşum. Ancak kitabı aldıktan sonra yazarı araştırınca hatırladım, ödül aldığı zaman ‘bu kim?’ dediğimi. Tahminciler kazanma şansını 9/1 açıklamışlardı ve kazanınca genel olarak bir ‘Patrick Modiano da kim?’ etkisi oluşmuştu.

Patrick Modiano ikinci dünya savaşının sona erdiği yıl Paris’te dünyaya gelmiş. 30’un üzerinde kitabı yayınlanmış İtalyan yahudisi bir yazar. Eserleri melankolik, şiirsel ve akıcı olarak değerlendiriliyor. Fransa’da çok sayıda ödül almış yazarın, Türkiye’de göz önünde olamaması sanırım küçük bir pazarlama sorunu. Sorun öyle ki, Wikipedia’da Türkçe olarak Patrick Modiano tanıtımı bulunmuyor. Ancak Nobel Ödülünü aldıktan sonra yazılan blog yazılarından ve Can Yayınları ile yapılan röportajdan bilgi edinebiliyorsunuz.

‘Kayıp Gençliğin Cafesi’nde’yi alırken hevesliydim, araştırmalar sonrasında okunmadığını öğrenince ise beğeneceğimden şüphelendim. Fakat son zamanlarda en rahat okuduğum, akıcı ve sonuna kadar merak ettiğim bir kitap oldu. Paris’teki bohem hayatı biraz hissettim ve hiç sıkılmadım. Farklı kişilerin ağzından Cafe Conde’de takılan gençlerin bir dönemini, parasızlık ile beraberindeki stressizliği anlatıyor ve olayı Louki üzerinde kilitliyor yazar. İçinde hep bir melankoliyi, tutkuyu, merakı barındıran kesitler birbirine ustalıkla örülmüş. Farklı kişiler tarafından anlatılan hikayeler ve kişiler daha sonra yeniden karşımıza çıkıyor, olaylar birbirini kopmadan tamamlıyor.

Bana öğrencilik yıllarımı, cafelerde geçirdiğimiz zamanları, İstanbul’da aynı sokakları bıkmadan usanmadan arşınlayışımızı hatırlatan bu roman pazar günümü güzelleştirdi. Henüz okumayanların bir solukta okuyacakları kanaatindeyim. Kitabın son sayfalarındaki şu sözde ise kendimi buldum:  ‘Bazen hayatımızın belirli dönemlerini hatırlarız ve ispata ihtiyaç duyarız, rüya görmediğimizden tam olarak emin olmak için.’

Bahsettiğim tanıtım sorunundan dolayı olsa gerek, romanın maalesef henüz Türkçe tercümesi bulunmuyor. Modiano’nun Türkçeye kazandırılan eserleri, Can, Varlık ve Tudem Yayınları tarafından basılmış.